Terugblik op september

Terugblik op september
Het weer lijkt er op dit moment nog anders over te beslissen, maar eigenlijk is de herfst al eventjes bezig. De maand september zit erop, dit betekent dat het wielerseizoen ook stilaan naar zijn einde toe loopt. Toch was september nog voor bepaalde renners een belangrijke maand. Ponferrada stond voor de deur en heel veel renners zagen zichzelf als een kanshebber.

De maand begon met het verder zetten waar augustus was geëindigd, de Vuelta. Daar was het vooral Spanje dat kon vieren. Alberto Contador, in de Tour nog uitgevallen met een beenbreuk, heerste weer in “zijn” Vuelta. Contador was nog niet zeker van zijn deelname tot vlak voor de aanvang van de Vuelta, maar dat hield “El Pistolero” niet tegen om zijn derde eindzege in de ronde van zijn land te pakken. Froome en Valverde mochten de andere podiumplaatsen wel nog bezetten.

Dan was het aan de kleinere rittenkoersen zoals de GP Fourmies, waar Van Genechten knap kon winnen, en het Italiaanse najaar. Coppa Bernocchi, Coppa Agostini, Tre Valli Varesine en de Memorial Marco Pantani. Winnaars waren daar bekende namen zoals Viviani, Albasini, Bonafazio en Colbrelli. De organisatie mocht dus niet klagen over dat deelnemersveld. Italië boven! Misschien ook wel omdat veel renners in de tussentijd in Canada vertoefden. Zo bombardeerde Gerrans zichzelf tot topfavoriet door zowel in de GP van Québec als Montréal te zegevieren. Betekende dat een zege in Ponferrada als volgende doelwit?

21 september begon het dan allemaal. Het Spaanse Ponferrada werd het terrein waar de gladiatoren op twee wielen het tegen mekaar gingen opnemen. Op 21 september zelf begon het allemaal al met één van de mooiste disciplines, het ploegentijdrijden. Omega Pharma – Quickstep was de te kloppen ploeg. Na zowel in 2012 als 2013 te winnen waren de verwachtingen voor de mannen van Lefèvre hooggespannen.  Toch moesten zij tevreden zijn met “slechts” een bronzen plak. De zilveren was voor Orica en de nieuwe wereldkampioenen tijdrijden zijn de mannen van BMC. Met mannen als Van Garderen en Velits had BMC mogelijkheden en die hebben ze ten volle benut.

De tijdrit voor de elite leek een onnodige uitdaging want wie ging Martin van zijn vierde titel houden? Nou, Sir Bradley Wiggins zou dat wel eens kunnen doen. 26 seconden minder had hij nodig op het parcours dan Tony Martin. Wiggins had het voordeel van weinig koersen te rijden, tegenover Tony Martin die een heel seizoen heel sterk heeft gereden.  Tom Dumoulin werd nog knap derde. Ook knap om te zien is de Australiër Dennis Rohan, een jongeman met een grote toekomst. Hij kan nog heel sterk een top-vijf plek pakken op het WK Tijdrijden.

Ten slotte was er dan 28 september. Zondag moest Costa zijn regenboogtrui afgeven. Aan wie? Dat was de grote vraag. Topfavorieten waren er meer dan genoeg: Valverde, Gerrans, Gilbert, Matthews, Boonen misschien zelfs. De namen konden blijven komen, maar er ging maar eentje met de zege kunnen gaan lopen. Met een klassieke vroege ontsnapping van enkele onbekende namen was de koers op gang geschoten. Polen begint vroeg te rijden, maar even later kan Italië overnemen. Voelt Nibali al een kans? Tony Martin wil wel eens solo vertrekken, maar zonder veel resultaat. In de laatste ronde komt dan ook België kijken. Op 7 kilometer voelt Kwiatkowski zijn kans en de Pool vertrekt. Hij wordt nooit meer gezien door de rest van het peloton. Gilbert probeert, maar faalt. Hij kiest er dan voor om Van Avermaet op sleeptouw te nemen, wat uiteindelijk een vijfde plek zal opleveren. Gerrans en Valverde vullen het podium op. De zoveelste podiumplek voor Alejandro Valverde, maar nog nooit op het hoogste schavotje.

Geschreven door Nicky Boes

Gepost op: 30-09-2014 door Stijn in Terugblikken, PCM Focus - 617x bekeken

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst